عصراوز

  محمدصدیق پیرزاد:  ادبیات فارسی در ایران سابقه خوبی دارد و در موارد مختلف، ادبا، شعرا و دانشمندان برجسته فارسی زبان اظهارنظرها کرده اند از جمله گفته اند: هفت شهر عشق را عطار گشت / ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم. مضمون این شعر با همه تفاصیلی که دارد من در خصوص آموزش و پرورش بکار می گیرم و چون بارها متذکر شده ام که سالیانی در امر تعلیم و تربیت زحماتی کشیده ام نظر خودم را رسانه ای می کنم شاید جهت رفع مشکلات موجود راه علاجی پیدا شود.

مسئله تعلیم نوباوگان، امروزه به مرحله ای حاد رسیده و خانواده ها با دغدغه خاطر فرزندانشان را به مدرسه می فرستند و در این راه خیلی برای مخارج تحصیلی آنان ناتوان اند. اما آرزو دارند که روزی پایان تحصیلات فرزندانشان را از دبیرستان و دانشگاه ها ببینند.

خواننده محترم اگر نگوئید منفی فکر می کنی، ذیلاً مطالبی به سمع و نظرتان می رسانم شاید مسئولین امر و آنان که بودجه مملکت در دست دارند و با برنامه ریزی و جهت دادن مسائل انقلابی آن را تقسیم می کنند به فکر افتاده و بدانند که در آنجا به کارها مسئله الاهم فی الاهم هم را باید در نظر گرفت.

اگر از والدین بچه های شهر و روستا بپرسیم که یکی از آرزوهای اولیه تان چیست؟ حتما جواب می دهند یکی از آن آرزوها آنست که فرزندانشان را از سطوح دانشگاه ها فارغ التحصیل شده و به کاری مشغول شوند. از طرفی ملاحظه می کنیم که ساختمان جوامع هر کشوری بستگی مستقیم به تربیت جوانان دارند یعنی بایستی سنگ اولیه تعلیم را محکم و صحیح گذاشته شود تا اجتماعی برومند و فهیم و لایق بار آیند. اینست که اهمیت امر تعلیم و تربیت مشخص می گردد.

حال برگردم به اصل مطلب و وظیفه خطیر وزارت مربوطه.

فانی وزیر سابق آموزش و پرورش در جائی اظهار داشته است و در روزنامه اطلاعات دیدم که نود و نه درصد مبلغی که به ما تعلقمی گیرد صرف پرداخت حقوق و مزایای پرسنل و معلمین می شود.

یعنی برای تعلیم میلیونها دانش آموز در سطوح ابتدائی و متوسطه فقط یک درصد می ماند آیا با این مبلغ ناچیز می توان کار سترگ تعلیم را انجام داد؟

من بارها اظهار کرده ام که اگر معلمین راضی نباشند و برای محصلین محیط آموزشی قابل قبول با آزمایشگاه و کتابخانه و زمین ورزشی فراهم نشود، تعلیم امری بیهوده بوده و نتیجه مثبت ندارد.

مدارس غیرانتفاعی که گویا حدود ده درصد مدارس ایران را به خود اختصاص داده چنگی به دل نمی زند و کار مهمی تاکنون انجام نداده و بیشتر کارها و تبلیغاتشان توخالی به نظر می رسد.

این مدارس هر چند پول کلانی از والدین می گیرند اما کیفیت کارشان با دریافتها توازنی ندارد.

دولت تدبیر و امید که خواهان ادامه ساخت جامعه انقلابی اسلامی است باید هم چون مسئولین کشورهای پیشرفته نظیر آلمان عمل کند. و به تعلیم و تربیت اهمیت اولیه بدهد که اگر بودجه ای داشت هفتاد درصدش در امر تعلیم بکار ببندد. با مقایسه تقسیم بودجه ما با کار آلمان ها متاسفانه پیشاپیش نتیجه معلوم است که بضاعت و بالندگی جامعه آتی ما هم چون جامعه آلمانی نخواهد بود.

وزارت آموزش و پرورش باید در هیات دولت به این نکات توجه داشته باشد و صریحاً بخواهد که به هنگام تقسیم بودجه به این امر حساس نگاهی داشته باشند.

خوشبختانه مردم شریف و خداجوی ایران قبل و بعد از انقلاب آنانی که مکنتی داشته اند تا به امروز خوب درخشیده اند و از برکت خیرات خود کمک بسیار ارزشمندی برای وزارت آموزش و پرورش بوده اند که ان شاءالله این همت و بخشش در امر ساخت مدارس در سراسر کشور هم چنان ادامه داشته باشد.