حمیرا نامدار و مریم سمیعی: اولین جشنواره سازه های گلی توسط آموزش و پرورش اوز در پاک نوروز به اجرا درآمد که این ایده نسبت به برنامه هایی که در این مدت اجرا شده بود یک ایده نو و تازه ای بود که بسیاری از دانش آموزان، توانستند توانایی های خود را با قدرت فکر و دستانشان به نمایش بگذارند.
هر چند که این جشنواره مختص به دانش آموزان بود ولی بسیاری از کودکانی که همراه با والدین خود به این جشنواره آمده بودند را هم به سوی خود کشانده بود.
در میان اسباب بازی های کودکان هیچ چیز به اندازه گِل بازی برای کودکان سرگرم کننده و لذت بخش نیست. کودکان آن را ورز (مالش) می دهند، با مشت بر آن می کوبند، آن را می غلطانند، پهنش می کنند، به شکل مختلف در آورده، چنگ می زنند، در آن حفره ایجاد می کنند، قطعه قطعه می کنند و باز می توانند همه آنها را روی همدیگر جمع کنند.
همان طور که نقاشی کردن موجب خلاقیت، ابتکار، نوآوری و لذت درونی برای کودک می شود، گِل بازی افزون بر همان اثرات، سرگرمی بسیار لذت بخش و شادی آفرین برای کودکان به حساب می آید.
به رغم اینکه والدین به دلیل کثیف شدن لباس ها، محدودیت هایی برای این بازی ایجاد می کنند ولی کودکان به محض اینکه به خاک و گِل برسند شروع به تحرک و فعالیت می کنند.
وقتی برای دیدن ساخته های دانش آموزان که هر کدام از یک گروه سه نفری تشکیل شده بودند رفتیم، بیشتر دانش آموزان ساخته های خود را به اب انبار اختصاص داده بودند و از روستاهای اطراف هم به آثار باستانی منطقه خود پرداخته بودند. همچنین بچه ها درباره ساخته هایشان صحبت هایی کردندو یک نوع رضایت از ساختن ساخته هایشان داشتند که بسیار پر اهمیت است. وقتی چند بچه با همدیگر گل بازی می کنند در مورد دست ساخته هایشان به بحث و تبادل نظر می پردازند که این روش می تواند مهارت های اجتماعی آنها را افزایش دهد.
علت را از بچه ها پرسیدیم هر کدام عقیده های خود را در رابطه با ساخته هایشان بیان کردند مانند:
*ستاره دریایی. چون به نظرش موجودات دریایی زیباترین موجودات هستند.
* خانه با تمام امکانات. چون خانه مکانی است که هر انسانی در آنجا احساس راحتی دارد.
* باغچه. چون احساس می کرد قشنگترین قسمت خانه باغچه است.
* مسجد، چون عبادتگاه و یک مکان مقدسی است.
* نون و القلم چون نماد شهرمان اوز است.
* چهارطاقی محلچه، چون یکی از آثار باستانی مهم منطقه محسوب می شود.
* برزه (تنور) چون یک وسیله قدیمی پخت نان است بسیاری از مردم در قدیم از این استفاده می کردند و با ساخت این وسیله می خواستیم وسایل قدیمی را یادآوری کنیم.
* برکه، خون، نمازگه، چون مردم برای تفریح کردن و داشتن یک روز شاد می توانند به این مکان ها بروندو روز خوبی را سپری کنند.
بعد از اینکه ساخته هایشان را دیدیم بیشتر ساخته ها آثار باستانی بودند هر چند که ملاک اصلی ساختن آثار باستانی نبود و موضوع آزاد داشت ولی بچه ها با ذهن خودشان بیشترین ایده ها را بر روی ساخت آب انبارها پیاده کرده بودند و بچه های روستاهای اطراف ایده های خود را بر روی چهارطاقی محلچه، ساخت قلعه، آتشکده،و ... اختصاص داده بودند و این نشان از توجه آنها به تاریخ ماست.
کودکان از گِل بازی لذت فراوانی می بردند و وقای به دست ساخته هایشان نگاه می کردند از کار خود راضی و باعث بالا بردن اعتماد بنفس در آنها می شد. در این میان مادرانی نیز بودند که به همراه فرزندانشان به ساخت اشیا می پرداختند و می گفتند احساس می کنیم به کودکیمان بازگشته ایم. به یکی از مادران که رسیدیم دیدیم فرزندشان سرتاپا گلی بودند و مادر آنها خونسردانه به آنها نگاه می کرد. می گفت من هر هفته به بچه ها اجازه می دهم با گِل هایی که پدرشان برایشان می آورد بازی کنند.
بعضی از دانش آموزان از آب برای صاف کردن ساخته هایشان استفاده می کردند و این نشان از آن بود که اطلاعاتی هر چند ناچیز در مورد آب و گِل برای سفت شدن و جلوگیری از ترک خوردن ساخته هایشان داشتند. بعضی ها معتقد بودند که از قبل هیچ تمرینی نداشته اند و حتی بعضی ها ایده های خود را نیز تغییر داده و به ساخت وسیله های دیگر پرداخته بودند. دنش آموزانی هم همش به فکر وقتی بودند که در اختیارشان قرار داشت و استرس داشتند شاید تا آن موقع نتوانند ایده هایشان را به اتمام برسانند.
نازنین حبیبی که یکی از داوران این مسابقه بود گفت: اول از هر چیز ایده برای ما مهم است. ابتکار، تمیزی، دوام اثر، جلب توجه و جذابیت از مواردی است که دانش آموزان می توانند امتیاز کسب کنند.
لطفی مسئول اجرای این جشنواره گفت: هدف اصلی ما این بوده است که بچه ها بدون استفاده از ابزاری از قبیل: آهن، چوب و ... و فقط با استفاده از انگشتها و تفکرشان ایده های ذهنی خود را پیاده کنند. ما با این جشنواره ها سعی کرده ایم بچه ها انرژی خود را تخلیه کنند هر چند در سیستم آموزشی خود این امکانات را برایشان فراهم نکرده ایم. چه خوب است کاری کنیم که در کنار درس خواندن قسمتی از این انرژی ها تخلیه شود تا دانش آموزان بتوانند راحت تر به یادگیری درس بپردازند.
داورها را از دیدگاه های متفاوتی انتخاب کرده ایم مثلا: نازنین حبیبی را از دیدگاه هنری انتخاب کرده چون در رشته هنرهای تجسمی فعالیت می کنند. الهام صمدانی را از دیدگاه خلاقیت چون خود مدیر موسسه خلاقیت هستند. مینو محمودپور نیز کارهای هنری زیادی انجام داده اند. یعنی تخصص یک هنر پوپولیستی و یک متخصص خلاقیت را کنار هم گذاشتیم.
هر چند شاید جشنواره نقص هایی هم داشت ولی به خاطر اولین بار بودنش خیلی راضی بودیم . بزرگترین ویژگی مردم اوز نیز این بود که به ایده های نو نمی خندند و برعکس در این رابطه همکاری های لازم را داشتند.
ایده های دیگری نیز دارند که در سال 96 انجام می گیرد. ما نیز پیشنهاد جشن رنگ ها را دادیم.
عصر اوز می خواهد آئینه تمام نمای افکار عمومی باشد.